Verwoord & Verbeeld

Weblog & portfolio van Julia Kramer – freelance journalist

Zin in de toekomst – bijdrage Joost Divendal Lezing

Praten over de teloorgang of de toekomst van de journalistiek. Welke journalist doet dat nu niet. Ook vanavond wordt er weer gesproken over dit onderwerp, tijdens de Joost Divendal Lezing in De Nieuwe Liefde in Amsterdam. Dit keer spreekt documentairemaker Henk Steenhuis zijn zorgen uit en Neerlands (bijna) eerste datajournalist Jerry Vermanen dient hem van repliek.

Oja, en hij wordt bijgestaan door een of andere Julia Kramer. Bouwjaar 1989.  Studente journalistiek. Nog niet afgestudeerd.

Dat ben ik dus. Aangenaam.

U zult zich afvragen wie ik ben (gezien de hoeveelheid views op mijn LinkedIn was u niet de enige) en voornamelijk: wat doe ik bij deze lezing? Een terechte vraag die ik zelf ook heb gesteld toen ik werd uitgenodigd om aan te schuiven bij de Divendal lezing. Waarom wil iemand naar mij luisteren? Ik heb mijn sporen in de journalistiek immers nog niet verdiend. Het antwoord was:

“Jij bent ‘een journalist van de toekomst’ en het is goed om de nieuwe generatie aan het woord te laten.”

*Slik*

Ik: “Uhm, oké. Ik kan alleen namens mijzelf spreken en heb geen glazen bol, maar het lijkt mij leuk. Ik ben erbij.”

Hoewel ik mij sindsdien nog menig maal heb afgevraagd of mijn deelname aan dit debat wel gepast was, was er een gevoelige snaar geraakt. Ik realiseer mij namelijk al geruime tijd dat toekomst van de journalistiek ook mijn toekomst is. En dan schijnt het er weinig florissant voor mij uit te zien.

Verlammende angst
Vanaf het moment dat deze gedachte tot mij doordrong, word ik regelmatig bevangen door een verlammende angst voor de toekomst. Deze angst wordt gevoed door de talloze artikelen over de hopeloze staat van de journalistiek, docenten die roepen dat je toch echt wel heel erg goed moet zijn wil je ‘het redden’ en zelfs door mijn ouders, die na het zien van de documentaire ‘Iedereen journalist’ zich ernstig afvragen of hun dochter later wel brood op de plank krijgt.

Om deze angst minder verlammend te maken, heb ik onlangs besloten mij minder van deze verhalen aan te trekken. Noem het besluit naïef, noem het struisvogelpolitiek. Ik noem het vooral zelfbescherming. Ik ontken niet de problemen waar de journalistiek mee kampt, maar ik ben klaar met het eindeloze gekibbel hierover. Deze passieve doemdenkerij maakt mij knettergek.

Hoewel dit besluit een stuk gemakkelijker gezegd is dat gedaan, zorgt het er in elk geval voor dat ik weer enigszins helder kan nadenken. Ik ben niet langer lamgeslagen door de grote hoeveelheid problemen, maar probeer als jonge journaliste actief na de denken over oplossingen, voor zowel de journalistiek als mijn eigen rol daarin.

Magie
En nu de rook om mijn hoofd enigszins is verdwenen, realiseer ik mij dat de journalistiek – en daarmee dus ook een beetje ikzelf – echt niet op alle fronten opnieuw het wiel hoeft uit te vinden, zoals menig discussie suggereert. Immers: ‘graven’, ‘stoken’, ‘onthullen’ en ‘vertellen’ kunnen goede journalisten nog steeds. Het probleem zit ‘m in de manier waarop de verhalen worden verteld. En om op dit vlak te vernieuwen, moet de journalistiek de gebaande paden verlaten. Behalve WC-Eend is immers nog nooit iemand beter geworden van het gebruik van enkel zijn eigen middelen. Bovendien weet de journalistiek als geen ander dat iets ‘nieuws’ geen wonderbaarlijke verschijning is, maar dat iets ‘nieuws’ wordt gemaakt. Binnen de traditionele comfort zone vind je de magie niet die nodig is om de journalistiek weer het aanzien te geven die het ambacht verdient.

Alleskunners
Maar de gebaande paden verlaten is spannend, zeker als je al vierhonderd jaar op een vergelijkbare manier een ambacht uitoefent. Of in het geval van de meeste huidige journalisten, al veertig jaar bij hetzelfde medium werkzaam bent. Voor jonge journalisten zijn er – hun opleiding helaas vaak ten spijt – nog nauwelijks gebaande paden, waardoor zij flexibel zijn en creatief kunnen denken. Bovendien doen de echt gemotiveerde jonge journalisten op dit moment een poging om zichzelf op te leiden tot alleskunner en alleskenners, om zo maar te voldoen aan de hoge eisen die gesteld worden door de beroepsgroep waar hun hart ligt. Daar waar in de traditionele journalistiek de doemdenkerij overheerst en de durf ontbreekt, moet input komen van een nieuwe generatie. Een generatie die gewend is om zich buiten de gebaande paden van de journalistiek te begeven en dit ook leuk vindt.

Daarom ben ik vanavond aanwezig in De Nieuwe Liefde. Niet om enkele te praten over de problemen van de journalistiek, maar juist over de oneindige hoeveelheid mogelijkheden. Dat vind ik belangrijk, omdat ik, om met de woorden van Jerry Vermanen te spreken, later ook elke dag ‘toffe shit’ wil maken. Ook al is het voor een hongerloon.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op september 25, 2013 door in Freelance, Verwoord en getagd als , , , .
%d bloggers liken dit: